Citaten van hem met betrekking tot haar

Wij hebben een kosmische verbinding (of iets in die richting zei hij)

Ik had niet verwacht dat je het je zo aan zou trekken. Ik snap het wel!

Ik zal het proberen (om zes weken geen contact met haar te hebben, dat vindt ie moeilijk. Slappeling.)

Ik weet niet of ik verliefd ben, ik denk het niet. 

Helaas laat mijn geheugen mij weer eens in de steek. Tja, ik ben deze blog nou eenmaal begonnen omdat ik AD(H)D heb... Ach, misschien werkt mijn slechte geheugen nu eens in mijn voordeel...

Is hij verliefd op haar?

Jezus, wat een kutsituatie. Mijn man is zo gek op die andere vrouw. Hij praat zo graag met haar, over koetjes en kalfjes. Maar ik 'hoef niet bang te zijn'. Maar er is dan niets fysieks (dat hoop ik dan maar), maar deze 'vriendschap' vind ik véél te intens. Ik heb hem gevraagd om de zes weken tot zijn volgende bezoek aan het buitenland afstand te nemen van haar, maar vanavond belde zij hem en hij nam gewoon op, ondanks mijn vraag om dat niet te doen. We hádden het heel gezellig samen, al de hele dag omdat de kindjes bij oma waren. Tot zij belde. Hij heeft wel tien minuten met haar lopen kletsen, en vertelde me achteraf dat hij haar 'nu het liefste terug zou bellen'. Want hij had het gesprek afgekapt omdat ik boos en overstuur was. Het is zo kwetsend allemaal! Ik ben zó verdrietig, boos, bang en jaloers...

'Off topic': een andere vrouw is verliefd op mijn man.

Het lijkt verdorie wel of ik in een slechte soap terecht gekomen ben. Mijn man belde me vandaag en zei dat hij onderweg naar huis was van zijn werk in het buitenland. En dat we vanavond eens goed moesten praten. Ik had direct een 'knoop in mijn buik'. En eiste dat hij direct vertelde wat er aan de hand was.

Toen vertelde hij dan een vrouwelijke collega hem vandaag had opgebiecht dat ze verliefd op hem was. Hij had de afgelopen week met haar samengewerkt en had een enorme klik gevoeld. Hij was al steeds vol lof over haar. Dus ik vreesde al dat er zoiets zou gaan gebeuren. En nu is mijn vrees dat hij ook verliefd op haar is. Hij vindt van niet, maar zegt wel dat hij de hele week al amper kan eten en dat hij 'een steen in zijn maag' had. Hij zegt dat hij haar ziet als een goede vriend die toevallig van het andere geslacht is en dat ik niet bang hoef te zijn dat hij vreemd zal gaan.

'Als ik niet getrouwd was geweest en zij had geen vriend gehad, had ik werk van haar gemaakt'. Ik weet niet hoor, maar ben je dan niet gewoon verliefd? Ik citeer:

"Ze is geweldig"

"We hebben aan een half woord genoeg" 

"Er is een klik, al vanaf het begin"

"Ik ben voor het eerst ontspannen als ik dit werk met iemand doe"

"Ze is aantrekkelijk"

"Er is chemie tussen ons"

Ben ik nou zo blöd dat ik denk dat hij verliefd is, of op zijn minst dat zal worden? Zolang hij er niets mee doet, kom ik daar wel overheen. Eerlijk is eerlijk: ik ben ook weleens verliefd geweest op een andere man, maar dat heeft nooit iemand geweten, ook de andere man niet. In die periode ging het niet zo goed tussen mij en mijn man, maar ik vond dat geen enkele reden om iets met dat gevoel te doen. Ik vond het ook niet nodig om het aan mijn man op te biechten, want ik zou hem nodeloos ongerust maken.

Ik weet dus uit ervaring dat verliefd worden iedereen kan overkomen. Het gaat erom wat je ermee doet. Ik ben in ieder geval hevig gefrustreerd en bezorgd hoe dit verder gaat. In principe vertrouw ik mijn man, maar de dame in kwestie zit hier zo'n 800 kilometer vandaan. Mijn man komt daar regelmatig en kan in feite doen waar hij zin in heeft zonder dat ik daar ooit achter hoef te komen. Ik probeer erop te vertrouwen dat hij me niet zal besodemieteren, maar eigenlijk voel ik me al besodemieterd, omdat hij in die vrouw zijn soulmate gevonden lijkt te hebben. Hij heeft me tig keer bezworen dat ik alles voor hem ben en dat hij van MIJ houdt, maar toch ben ik erg ongelukkig met de hele situatie.

Vannacht rond twee uur komt hij thuis. Ik zal blij zijn als ik hem weer veilig thuis heb, maar ik ben gekwetst dat hij blijkbaar diepe (vriendschappelijke) gevoelens voor een andere vrouw kan hebben.

Wie snapt mij? 

Wat doe je dan zoal (verkeerd), als je AD(H)D hebt?

Het kortste, meest accurate antwoord is: bijna alles.

Een lijstje van dingen die me zo even te binnen schieten:

 

  • Ik heb eens mijn jongste dochter bij oma gebracht mét spijkerbroek aan, maar zonder onderbroekje eronder.
  • Ik kom geregeld terug in de keuken waar ik een half uitgeruimde vaatwasser aantref. Oh ja, daar was ik een uur geleden mee bezig, tot iets anders mijn aandacht trok.
  • Ik heb eens de suikerklontjes met papiertje en al in mijn thee gegooid. Uiteraard tijdens een sollicitatiegesprek.
  • Ik heb eens een theedoek terug gevonden in de koelkast.
  • Ik heb eens mijn theezakje in de koffie gehangen.
  • Ik heb wel eens brood gemaakt voor mijn werk en dan gewoon het beleg vergeten.
  • Regelmatig blijft er een theezakje in mijn beker hangen tot de thee bijna pikzwart is.
  • Ik heb meerdere keren de lunchpakketjes van mijn kinderen verwisseld.
  • De gymtas van mijn kinderen heb ik regelmatig naar school moeten brengen terwijl ik de kinderen al weggebracht had.
  • Afgelopen week tijdens de avondvierdaagse nog, wilde ik mijn dochter met zonnebrandspray insmeren. Het was beter geweest als ik de spray eerst op haar had gericht en niet op mijn gezicht... Ach, we hebben er in ieder geval samen hartelijk om gelachen!
  • De keren dat ik geen brood meer in huis had, zijn niet meer op 1 hand te tellen.
  • Hetzelfde geldt voor de keren dat ik hondenplas moest opruimen omdat ik vergeten was de hondjes uit te laten.
  • Door mijn impulsieve gedrag dat bij AD(H)D hoort, heb ik onbedoeld meer dan eens mensen gekwetst en van mij afgestoten. Dat vind ik denk ik nog wel het ergst.
  • Ik ben vaak een complete spraakwaterval. En kom er dan te laat achter dat dat mensen irriteert.
Nu zul je denken: 'maar dat gebeurt mij ook!'
Maar dit is net even anders. Bij mij (en andere ADD(H)D'ers) is dit aan de orde van de dag. Het beïnvloedt mijn hele leven. Mijn psychiater (waar ik al lang niet meer kom) heeft het een handicap genoemd. En zo voelt het ook. AD(H)D beperkt je in je functioneren. Terwijl er met mij intelligentie niets mis is (ik ben in het bezit van een HBO diploma).
 
En dat frustreert mij enorm! Het maakt dat ik jaloers (niet afgunstig) ben op succesvolle vrouwen. Zijn er hier lotgenoten die dat ook hebben? 

 

Lees verder...

Maak kennis met een AD(H)D'er pur sang

GVD! Zojuist de blog waaraan ik werkte verwijderd. Blijkbaar heb ik op een verkeerde knop gedrukt. Ik kan hem niet meer terug halen. Vergeten hem tussendoor op mijn 'clipboard' te zetten. Vergeten: the story of my life.

Dan maar proberen opnieuw te beginnen.

Ik ben Susan, 41 jaar, getrouwd, mantelzorger en thuisblijfmoeder (en zelfs dan is het moeilijk om alle ballen in de lucht te houden). Sinds mijn 37e weet ik dat ik AD(H)D heb. Door die diagnose zijn zoveel puzzelstukjes op hun plek gevallen! Dus daarom heb ik zo'n dertien werkgevers versleten! Nooit lukte het me om een baan lang vast te houden. Jaren voor de diagnose realiseerde ik het me al hardop: 'Kan ik dan niks goed doen zonder het eerst fout te doen?'

Mijn prints met foutjes hebben menige boom het leven gekost. Foutje eruit halen, opnieuw printen en dan zien dat er toch nog een fout(je) in zit. En een toppertje: vergeten een kamer te reserveren voor mijn directeur. De volgende ochtend zat er een mail in mijn inbox: 'Sta bij het hotel. Geen kamer gereserveerd'. Ik kon wel door de grond zakken! Ik schaamde me kapot! Bleek ik voor de week erna wel een kamer te hebben gereserveerd. 

Er valt nog veel te vertellen over leven met AD(H)D. Volg me, er moet me nog veel van het hart ;)